วันนี้ไปสัมภาษณ์วีซ่าที่จะไปเวิคแอนด์ทราเวลที่อเมริกามา

ได้รอบเก้าโมงเช้า แล้วก้อไปถึงที่สถานทูตประมาณแปดโมงครึ่งพอดิบพอดี

ทั่นแม่ไปส่งที่หน้าสถานทูตเลย เหอๆก้อดีจะได้ไม่หลง

พอเข้าไปถึงก้อแบบว่า เง้อไม่รู้จักใครเลย พอโทรหาฮงก้อปิดเครื่องซะงั้น

(แอบบ่นอยู่นิดนึง พอเข้าไปถึงได้รู้ว่าเค้าให้ฝากโทรศัพท์^^;;)

พอเข้าไปก้อไปยื่นเอกสารให้เค้าตรวจสอบ เจ้าหน้าที่ไม่เอาสเตตเมนท์เลยอ่ะ ส่งคืนมาให้ทั้งปึก

สรุปว่าเค้าไม่ดูหลักฐานการเงินเลยใช่มั้ยเนี่ย เหมือนตอนทำวีซ่าญี่ปุ่นเลย(แล้วไปเสียตังค์ทำมาทำไมตั้งสองใบอ่ะเนี่ย= =)

พอรอไปสักพักนึงก้อเจอพวกเพื่อนที่มธ.กะเพื่อนในคณะ เสดแล้วก้อเจอฮงซึ่งสัมภาษณ์เสดแล้วพร้อมกะยิ้มเยาะว่า

เจ้าหน้าที่ถามแค่คำถามเดียวเองว่าเรียนคณะอะไร แล้วก้อจบที่ช่องเบอร์ 10 (ไมง่ายจังฟระ)

ส่วนเราก้อยืยลุ้นอยู่ตั้งนานได้คิวที่ 167 เมื่อไหร่จะเรียกหว่า อา.....เบอร์ 165 อืม 166 แล้ว (ยืนคุยเล่นๆกะฮงว่ามันคงไม่ข้ามไป168หรอกนะ)

ตึ๊ง168 เชิญที่ช่องเบอ 10 อ๊ากกก ไรเนี่ยเบอชั้นถูกข้าม TT-TT แล้วก้อรออีกพักนึงเลยกว่ามันจะวนมาเรียก จิ๊ๆๆ

สุดท้ายก้อได้ช่องเก้า(เจ้ากาตูน) เข้าไปก้อเจอฝรั่งบอกให้เอานิ้วสแกน อืม ดีนะที่คุยกะคนอื่นมาก่อนแล้วว่าใช้นิ้วโป้งไม่ใช่นิ้วชี้

พอมาถึงได้ยินฟิงเกอร์ข้าพเจ้าก้อจิ้มนิ้วไปทันที (ห้าๆไม่ผิดแน่) ปรากฎว่าผิดข้างคับทั่น^^; โชคดีหุบมือไปทัน

แล้วเค้าก้อถามสองคำถามเองว่า ไปที่ไหน ไปทำอะไร เปนอันจบ โย่~~รอดแล้วสิเรา^^

ปล นิ้วชี้เค้าใช้ว่า index finger นะเพิ่นๆ